Juli t/m Oktober 2011:
Het heeft even mogen duren maar hier is weer een update
uit Zweden. Dat er even geen update is geweest heeft met name met te
maken gehad met de drukte en gezondheid.
Net zoals vorig jaar was het erg druk in de winkel en ook
de verhuur liep dusdanig dat er vervolgens weinig tijd over bleef om te
schrijven. Als je dan al een keertje wat tijd had dan was je blij dat je
even rustig op je gat kon gaan zitten. Zelfs afgelopen weekeind hebben
we nog twee groepen kanoërs op de rivier gehad en de afgelopen weken
hebben we het erg druk gehad met het binnenkrijgen van nieuwe producten
en invoeren van alles in het kassasysteem en natuurlijk in de webshop's.
We verwachten wel dat de kanoërs van dit weekend toch echt de laatste
zijn geweest en gelukkig hebben we de meeste winterproducten nu wel
binnen. Dat moet ook wel want we komen schromelijk veel ruimte tekort in
de winkel.
De verkopen blijven stijgen en we zijn momenteel dan ook
druk aan het kijken welke opties er nog meer zijn om het
administratieve- en verzendproces nog efficiënter te doen dan we tot op
heden gedaan hebben. Ook zijn we druk bezig met het onderzoeken van
mogelijkheden om het beter en goedkoper te kunnen verzenden en dan
liefst met collinummers op elke verzending zodat wij en de klant een
pakketje beter kunnen volgen.
Een drukke zomer betekent ook dat er werk was voor onze
jongens. Ze hebben elkaar afgelost met werken in de winkel. Eerst Frank
vier weken en daarna Nick vier weken. Naast het helpen in de winkel was
er ook iedere dag wat hulp nodig met het ophalen en klaarmaken van de
kano's en kajaks. Ze zijn immers nu oud genoeg dat het niet nodig moet
zijn dat Rommy 's avonds nog mee moet helpen om kano's op te halen. Dit
vinden ze zelf ook en ze doen het dan ook zonder morren.
Nick is druk met het halen van zijn rijbewijs dus volgend
jaar moet het nog makkelijker zijn.
Zelfs met de BBQ wordt goed geholpen!
Naast de hulp in de winkel is er natuurlijk ook nog het
grasmaaien. We zouden dat wat proberen af te stoten maar door
omstandigheden is daar afgelopen jaar zelfs nog een tuin bijgekomen. Dus
ook Frank is nu aan het maaien geweest en omdat ze ons helpen help ik
hun met het maaien.
Afgelopen zomer hebben we ook weer familie op visite
gehad. Akke en Marcel hadden een huisje gehuurd van kennissen. Omdat
zijn naar Zweden kwamen was dit een mooie gelegenheid voor Rommy's
moeder om ook mee te rijden. Rommy's moeder heeft tijdens die twee weken
bij ons gelogeerd.
Best gezellig toch?
Marcel heeft tijdens zijn vakantie zelfs nog mee geholpen
met een kanotransport van een grote groep kinderen uit België. Nog
bedankt Marcel!
En natuurlijk hebben we een paar gezellige avonden met
elkaar gehad. Lekker aan de BBQ en daarna nog een vuurtje stoken!
Afgelopen zomer zijn de jongens ook uit kamperen geweest.
Samen met Lilian en Myrthe (de kinderen van Ivo en Ingrid) zijn ze drie
dagen gaan kajakken. Alhoewel drie dagen........ op dag twee heb ik ze
vlak voor Ekshärad opgepikt omdat ze helemaal verkleumd waren door de
aanhoudende regen van die dag. De eerste nacht hadden ze doorgebracht op
www.alevi-camping.com en meegedaan aan de nachtdropping. Heel veel
plezier gehad maar helaas werd de tweede dag grof verstoord door
aanhoudende regen. Ze strandden op
www.campingdjupdalen.com
waar ik ze zondag heb opgepikt. Het was echter zo leuk geweest dat ze
het daaropvolgende weekend weer naar Alevi-Camping zijn geweest en
nogmaals de dropping hebben meegedaan.
Eind juli ging het echter even goed fout! Knak zei de rug
tijdens het opladen van een paar kano's. Dat moest natuurlijk even snel
want er stonden klanten te wachten. Wanneer Frank dan een kant op draait
en ik de andere kant dan kun je erop wachten dat het fout gaat. Nu heb
ik dat wel vaker gehad en meestal is het dan met één weekje wel weer
over. Niet in dit geval. Ik ben dus uiteindelijk naar een fysiotherapeut
geweest en gelukkig ging het daarna snel over........
Dit was echter niet het eind van de problemen.
Exact op dezelfde dag dat mijn rug over was kreeg ik een
wat zeurende pijn onderaan mijn nek. Eigenlijk voelde het alsof er
tussen mijn schouderbladen en mijn nek een zenuw bekneld zat. Gewoon
zomaar ontstaan toen ik 's morgens van bed kwam. Die pijn werd steeds
erger en op een gegeven moment had ik zelfs geen gevoel meer in mijn
linker arm. Dus uiteindelijk toch maar naar de fysio maar dit hielp
niet. Vervolgens naar de dokter........ "U kunt begin september
terecht". Het was half augustus dus ik had helemaal geen zin om tot
begin september te wachten. Ik had al verschillende dagen niet kunnen
werken en op bed doorgebracht en was dit meer dan zat. Niets begin
september ik moet nu een dokter zien want ik het geen gevoel meer in
mijn linker arm en ga niet tot september wachten tot jullie misschien
een keer tijd hebben. "oh, komt u dan maar om tien voor elf". Nu had ik
al jaren een bult zitten net onder mijn schouderbladen en dat zou er
mogelijk ook iets mee te maken kunnen hebben. Dus de dokter wilde dat er
foto's gemaakt zouden worden van mijn nek en dat er gekeken zou worden
naar die bult (maw die bult moest weggehaald worden).
Vanaf dat moment moet je eigenlijk zelf alles blijven
checken en overal druk op blijven zetten want anders gaat alles op z'n
elfendertigst en blijf je wachten. Vrij vlot daarna dus contact gezocht
met het ziekenhuis en vragen wanneer die foto's gemaakt konden worden.
"We hebben nog niets binnen meneer". Maar het zou met spoed geregeld
worden?
Weer de dokter bellen en die beloofde om het dan direct
te faxen. Volgende dag ziekenhuis bellen en ja hoor ze hadden wat binnen
gekregen. "U kunt midden september langskomen". Wat?...midden september?
Dat noem ik geen spoed! "Er staat ook niet bij dat het spoed was". Dat
is het wel want ik kan mijn linker arm niet meer gebruiken. "Oh, dan
verander ik dat wel even en kun u aankomende vrijdag komen".
Dus foto's gemaakt en direct even doorgelopen naar de
eerste hulp. Ik dacht daar kunnen ze vast die bult wel even weghalen.
Niet dus, ook niet nadat ik redelijk boos geworden was op de twee
assistent chirurgen die kwamen kijken.
Op maandag contact met de dokter gehad over het resultaat
van de foto's. Versleten nekwervels en een beetje artritis! Ik moest
maar contact opnemen met de fysiotherapeut van het gezondheidscentrum.
Daar kon ik gelukkig vrij vlot terecht en we besloten om die zenuw maar
wat elektrotherapie te gaan geven. Daar ben ik nu zo'n 7 keer geweest en
de eerst paar keren werd het wat beter maar nu zit er geen vooruitgang
meer in en ben ik daar, in goed overleg, maar mee gestopt. Het is
allemaal weer redelijk werkbaar maar veel gevoel in mijn wijsvinger heb
ik niet meer.
Eind september kon ik naar het ziekenhuis in Torsby om
die bult poliklinisch chirurgisch weg te laten halen. De chirurg die het
moest doen keek ernaar en vertelde mij dat hij er niet aan begon omdat
hij vond dat het op een gewone operatie zou uitdraaien en daarvoor moest
er dus een operatie gepland worden. Hij had wel in de gaten dat ik erg
boos werd helemaal omdat ik twee weken eerder bij hun in de eerste hulp
door twee chirurgisch assistenten bekeken was. Onverrichter zake weer
terug naar huis en afwachten. Twee weken later kon ik terecht bij het
ziekenhuis in Arvika (of all places). Daar ben ik samen met Rommy
naartoe geweest en binnen een uurtje was de bult vertrokken. Hij was wel
zo groot en diep dat er twee keer verdoving aan te pas kwam maar alles
is goed verlopen. Leuk detail: één van de twee chirurgen was een
Nederlander die een paar jaar geleden bij ons in de winkel was geweest
toen ze nog op zoek waren naar een huisje. Die werkte dus nu in Arvika
zo'n 110 km hier vandaan. Na de operatie heb ik eigenlijk geen enkele
last gehad en afgelopen week zijn de hechtingen eruit gehaald en ziet
alles er weer prima uit.
Komende week worden er nog verstandkiezen getrokken en
wordt er bij één kies een wortelkanaalbehandeling gedaan en dan ben ik
weer zo goed als nieuw. De tandarts dacht gewoon een paar kiezen te
trekken en klaar is kees. Hij vond het wat vreemd dat ik niet blij was
met een gat in mijn mond en besloot op mijn aandringen om dan maar bij
één gewone kies om die wortelkanaalbehandeling te doen waardoor die kies
kon blijven zitten. Ja, je moet wel mondig zijn om hier de juiste
behandelingen te krijgen.
Dan heeft die kat het toch een stuk beter!
Ja, hij is 18 en al twee jaar druk (nou ja druk...) met
het behalen van dit begeerde briefje/pasje.
In Zweden kunnen de kinderen beginnen met lessen onder
toezicht van hun ouders wanneer ze 16 jaar zijn. We hebben dus de
afgelopen twee jaar al vrij regelmatig met Nick geoefend in mama's auto.
Nu hij 18 was leek het ons goed om dit ook door een rijschool te laten
doen en hij gaat netjes vooruit.
Drie weken geleden moet hij (verplicht voor je rijexamen)
ook de "gladde baan" doen. Dit is eigenlijk vergelijkbaar met een
slipcursus in Nederland. Ze moesten dus met auto's oefenen op een
spekgladde baan. Bij de eerst auto die Nick meekreeg deed hij exact wat
hij moest doen maar hij gleed alle kanten op. Hij begreep maar niet wat
hij fout deed want de anderen deden het in hun auto's veel beter. Shit
dacht hij nog dit leer ik nooit!
De aap kwam uit de mouw toen hij moest wisselen van auto
en kreeg te horen dat de auto die hij had gehad gewone zomerbanden had.
In de volgende auto met winterbanden ging het een stuk beter ;-) Nu moet
hij druk bezig met de theorie en dan kan hij afrijden. Maar ja, daar
moet je dan wel wat voor doen natuurlijk.........zucht!
Ondertussen zijn die twee mannen wel
allebei groter dan Rommy en ik......
Vergeet niet
ons gastenboek te tekenen.
